Od czego chce się tańczyć, od czego chce się śpiewać (cz.1)

Jedną z właściwości kina jest fakt, że często nawet znakomite i wspaniałe produkcje popadają w zapomnienie. Tymczasem często zdarza się, że to właśnie one stworzyły podstawy pod swój gatunek, a w ciągu kolejnych dekad ich styl uległ przekształceniu. Jak wiele jest produkcji, które powinniśmy znać, ale jakoś nigdy nie było czasu się z nimi zapoznać? Poniżej przedstawiam jedynie niewielką część klasyki wśród musicali XX wieku. Oczywiście wybór jest jak najbardziej subiektywny i osobisty, a przez dużą różnorodność bardzo ciężki.

Pozostać żywym (Staying Alive, 1983)

Reżyseria: Sylvester Stallone
Scenariusz: Norman Wexler, Sylvester Stallone
Produkcja: USA
Gatunek: Dramat, Musical
Czas trwania: 96 minut

Obsada:
John Travolta: Tony Manero
Cynthia Rhodes: Jackie
Finola Hughes: Laura
Kurtwood Smith: Choreograf
Frank Stallone: Carl
Patrick Swayze: Tancerz (epizodycznie)

Jakoś tak wyszło, że najpierw obejrzałam "Staying Alive", które jest drugą częścią "Saturday Night Fever". Wkrótce z pewnością nadrobię zaległości.

"Pozostać żywym" urzekło mnie w pewien sposób. Może aktorstwo nie jest na najwyższym poziomie, ale wszystkie te układy taneczne i scenografia (!) są naprawdę godne podziwu. John Travolta niemal profesjonalnie kręcący bioderkami to z pewnością niezapomniany widok. I przedstawienie na Broadwayu! Światła! Niesamowite doświadczenie. Siedziałam jak zaczarowana i chłonęłam wzrokiem każdy ruch taneczny. Muzyka (z lat 80') po prostu genialna! + niesamowity przebój w wykonaniu Bee Gees "Stayin' Alive". I... w tym miejscu kończy się mój podziw dla tego filmu, gdyż fabuła nie wyróżnia się aż tak bardzo jak taneczne show.